خدايا كی دگر.......

در اين شبها كه تاريكی چو هول گور سنگين است

ندارد هيچكس حق سخن گفتن

مگر با گريه يا نجوا

كه زندانی از اين حال و هوا ديوانه خواهد شد

و چندين بند و در هر بند چندين دخمه تنها

ودر هر دخمه يك بندی

كه شبهايش بلند و ساكت و آرام و غمگين است

و می پرسد خدايا كی مگر اين دخمه ها

                                  ويرانه خواهد شد

و نظمی نو بر اين ويرانه ها بنياد می گردد.

نمی داند چه می زايد زمان در پشت اين ديوار                                  بی فرياد

نمی داند حوادث يا خبرها را

كه ممنوع است بر زندانيان هرگونه آگاهی

و حتی آگهی از سرنوشت خويش

و آن را چشم می بندند در ديدار با مستنطق

و استنطاق و استنطاق و استنطاق

و فحش و سيلی و شلاق.

خدا يا كی دگر اين شوربخت آزاد می گردد؟

خدا يا كی دگر اين ناله ها فرياد می گردد؟

خدايا كی بشر آزاد از اين بيداد می گردد؟                         ﴿فرزين﴾