اي ايران

پاينده ايران


	آزادی خدايا كی دگر....... در اين شبها كه تاريكی چو هول گور سنگين است ندارد هيچكس حق سخن گفتن مگر با گريه يا نجوا كه زندانی از اين حال و هوا ديوانه خواهد شد و چندين بند و در هر بند چندين دخمه تنها ودر هر دخمه يك بندی كه شبهايش بلند و ساكت و آرام و غمگين است و می پرسد خدايا كی مگر اين دخمه ها ويرانه خواهد شد و نظمی نو بر اين ويرانه ها بنياد می گردد. نمی داند چه می زايد زمان در پشت اين ديوار بی فرياد نمی داند حوادث يا خبرها را كه ممنوع است بر زندانيان هرگونه آگاهی و حتی آگهی از سرنوشت خويش و آن را چشم می بندند در ديدار با مستنطق و استنطاق و استنطاق و استنطاق و فحش و سيلی و شلاق. خدا يا كی دگر اين شوربخت آزاد می گردد؟ خدا يا كی دگر اين ناله ها فرياد می گردد؟ خدايا كی بشر آزاد از اين بيداد می گردد؟ ﴿فرزين﴾ \|+\| نوشته شده توسط آريوبرزن در پنجشنبه 6 اردیبهشت1386 \|


	دریافتی نو ! موری بر تنه درختی لانه داشت،آوندی از آن درخت چون جویباری از کنار آن لانه می گذشت و همواره بر مور زمزمه می کرد.روزی آن مور به پی جویی برخواست.با سنگینی خود روی به پایین نهاد و همراه آوند برفت تا به ریشه های درخت رسید و با آن ریشه ها ژرفای زمین را کاوید و با دانشی بسیار به لانه باز آمد. او دیگر می دانست که آوندها آنهمه آب و خوراک را چگونه از دل خاک بر می گیرند. مور دانشمند روزی شاهین تیز بینی را از دانش خود با خبر ساخت. شاهین گفت:"راست است چنین می آورند، اما می دانی به کجا می برند؟ و می دانی که اگر برای آن بردن نبود هرگز نمی آوردند ؟ " \|+\| نوشته شده توسط آريوبرزن در جمعه 25 اسفند1385 \|