اي ايران

پاينده ايران


	فرزند ایران(1) - دکتر محمد رضا عاملی تهرانی (آژیر). محمدرضا عاملی تهرانی(آژیر) دکتر محمدرضا عاملی آژیر و پندار دکتر محمدرضا عاملی تهرانی(آژیر)،در دهم دیماه ۱۳۰۶ خورشیدی در دامان دودمانی آشنا با دانش و بینش ،پایبند به اصول ملی و مذهبی و تربیتهای اصیل ایرانی در تهران دیده به جهان گشود. نخستین دوران دانش اندوزیرا در دبستان امیرمعزی ،دوره دبیرستان را در دبیرستانهای ایرانشهر وسپس دارالفنون و دوران دانشجویی خود را در دانشکده پزشکی دانشگاه تهران به پایان رساند.دوره دانش پژو هی را تا سپری کردن تخصص بیهوشی ادامه داد و از سال ۱۳۴۴ به عضویت هیأت علمی و آموزشی دانشگاه تهران برگزیده شد.ایشان گذشته از تحصیلات معمول و کلاسیک ، در رشته های فلسفه، هنر ریاضیات،علوم اجتمایی و فرهنگ و ادبیات ایران نیز مطالعات و بررسیهای عمیقی نمود.دکتر عاملی در پگاه روز هجدهم اردیبهشت ۱۳۵۸ به جاودانی سرا و هستی جاوید پیوست. آژیر دکتر عاملی آژیر از زمان نوجوانی،آن هنگام که در سال چهارم دبستان امیرمعزی،دوره نوآموزی را میگذرانید در کنار دوست هم اندیش و برادر خود محسن پزشکپور (رهبر پان ایرانیست)قرار داشت.این همگامی و همفکری و همراهی در مبارزات ملی فزون از سی سال تا پایان عمر آژیر ادامه داشت.کتابها،طرح ها رساله ها،شعرها و یادداشت هایش از چندین سطر میگذرد و فزونی میابد.از جمله آثار ایشان میتوان "ناسیونالیسم چون یک علم"،"آهنگهای خون" و "طرح نو" را نام برد.کردار آژیر بیان کننده گفتارش بود. راستی،مردم گرایی،یکتایی در خداشناسی،بی همتایی در ایرانشناسی و یک جهان پاکبازی وفنای در آرمان از ویژگیهای بارز این رادمرد و فرزند آزاده ایران بود.همواره نگرانی آژیر متوجه ایرانیانی بود که هیأت های فاسد حاکمه از شکوفایی آنان جلوگیری می کردند.چنانکه در کتاب "طرح نو" درباره آموزش و پرورش ملی ،زیر عنوان "تحصیلات در همه مراحل و هر نوع مدرسه باید مجانی باشد" که در سال ۱۳۴۴ انتشار یافت با ایمان راسخ چنین نوشت: "ظالمانه ترین شرایطی که می تواند در جهان امروز راه را بر استعدادهای عالی سد کند،آن است که با یک سیستم فرهنگی متکی به پول راه را تنها بر آنان که پول دارند بگشاییم و یکسره بر کودکان و جوانانی که - در خانواده های محروم رشد کرده اند،فروبندیم.فرد با استعداد نباید وقت و نیرویش به مبارزه برای رفع موانع صرف گردد،بلکه باید در زمانی هر چه کوتاهتر دوران پرورشش به پایان رسد و در زمانی هر چه طولانی تر جامعه را از برکت استعدادخود بهرمند سازد . بر اساس این استدلال کلی ما با هرگونه تصمیم از جانب - مقامات فرهنگی که مستلزم پرداخت وجهی از جانب دانش آموزودانشجو باشد به شدت مخالفیم و اینگونه تصمیمات را برابر محروم کردن افراد با استعداد از حق مسلم خودومحروم کردن ملت از حق بهرهمند گشتن از استعدادها و توانایی های خویش می شناسیم." یادش شاد و روانش پر آرامش که به یاد اوییم و با پایمردی به راه نهضتی که او از کوشندگان نخستین بود،چون کوه استوار. (پاینده ایران) \|+\| نوشته شده توسط آريوبرزن در سه شنبه 29 اسفند1385 \|