اي ايران

پاينده ايران


	ای ایران پاینده ایران ایران بزرگ آرمان بزرگ می خواهد \|+\| نوشته شده توسط آريوبرزن در پنجشنبه 27 اردیبهشت1386


	ناسیونالیسم آگاه ( آموزه ها ، مفاهیم ، تعاریف ). ناسيوناليسم آگاه ايرانی ﴿ آموزه ها ، تعاريف ، مفاهيم ﴾ - بخش نخست در اين نوشتار ناسيوناليسم و ملت گرايی ايرانی و نه ملی گرايی ! مورد بحث ماست.ناسيوناليسمی كه احكام برخاسته از نظام قانونمندی هستی بزرگ در بستری تاريخی و اجتماعی پديد آورده اند.نه خاك پرستی است كه ميهن دوستی است و نه نژادپرستی است كه آموزه های ضد استبدادی و ضد استعماری و وحدت طلب آن جهان شمول است.وحدت خواست و انسانی و در پی استقلال از وابستگی های تيره روز ساز. ناسيوناليسمی كه تبلورضروريات جامعه و تاريخ است.سوسياليسم را تا بدان جای ميپذيرد كه به مفهوم و - معنی ﴿ جمع گرايی ﴾ و ﴿جامعه گرايی ﴾ باشد و نه سوسياليسم علمی. ناسيوناليسمی كه هر انديشه غير وابسته و مستقل را محترم می شمارد.ملت را با تمام موجوديت و هستيش می شناسد و می شناساند. ناسيوناليسمی كه محدود و محصور به مرز و تقسيمات جغرافيايی و سياسی نيست بلكه بر اساس نفوذ فرهنگی جامعه بزرگ ايرانی ما و سراسر قلمرو نفوذ فرهنگ ايرانی و جهان فرهنگ پارسی شناخته می - شود.ناسيوناليسمی كه در پناه آموزه هايش قائل به جدايی بين زيست و زندگی است! سوسياليسم و جامعه گرايی را در بستر واحد ملت می شناسد و ناسيوناليسمی اجتماعی است در جلوه سوسياليسم.معتقد به اصلاح نسل هاست به گونه مقوله ای فرهنگی و نه اصلاح نژادها. ناسيوناليسمی كه منطق آن بر دو اصل مهم ﴿ همبستگی ﴾ و ﴿ شناخت علمی ﴾ استوار است. ناسيوناليسمی آگاه كه تبلور راستين و ناب آن نهضت پان ايرانيسم و تشكل سياسی و اجتماعی آن حزب پان ايرانيست است.پان ايرانيسم كه برخواسته و همزاد ناسيوناليسم آگاه است ، نه نژادپرستی است و نه خاك پرستی .بلكه ضرورت تاريخ و فرهنگ ايران زمين و ملت سرفراز ايران است. معتقد به وحدت تمامی اقوام و تيره های ايرانی است در هر كجای جهان هستی كه بزيند . و اين پيوند و وحدت ناگسستنی است ميان تمامی نسل های سلسله ناگسستنی ملت ايران زمين در قلمرو نفوذ فرهنگ ايرانی و جهان فرهنگ پارسی. اصل بر اين است كه لغات حمل بر معانی باشند. بدين لحاظ به سبب درك بهتر و شناختی درست از اين نهضت ملت گرای ايرانی ، نخست به تعريف برخی اصطلاحات مهم و كاربردی از ديدگاه ناسيوناليسم آگاه ايرانی و نيز نهضت پان ايرانيست می پردازيم و درنوشتارهای آينده به بيان اصول و آموزه های اين انديشه و نهضت عظيم ملت گرا خواهيم پرداخت.و اما هدف ناسيوناليسم آگاه ايجاد ايرانی بزرگ ، آباد ،سرافراز ، نيرومند و متحد - است با ايجاد و اعمال حق حاكميت ملی و از راه دموكراسی. ۱- خانواده: ناسيوناليسم آگاه خانواده را واحد اصيل و برتر اجتماع می شناسد و آنرا به عنوان واحد برتر و نهاد اجتماعی ممتاز تعريف می كند.خانواده به عنوان بستر زايش و پرورش نسل ها و باروری استعدادها وارث و منتقل كننده هستی فرهنگی و هويت ملی و مهد پرورش زنان و مردان آزاده و انسان دوست و با فرهنگ و عامل مهم ايجاد شخصيت مستقل و انديشمند و توسعه يافته است. ۲-ملت : ناسيوناليسم آگاه ﴿ پان ايرانيسم ﴾ ملت را اينگونه تعريف می كند: ﴿ ملت مقوله ای اجتماعی و تاريخی است و عبارتست از سلسله ناگسستنی از پيوند نسل ها و به ديگر - عبارت ملت مجموعه ای از سلسله نسل های گذشته ، حال و آينده است كه در يك سرزمين نيا خاكی زندگی می كنند.﴾ ۳- مردم : نسل حاضر از سلسله ناگسستنی نسل هاست.مردم حلقه ای گذرا از موجوديت ملت است كه در در مقطع كنونی هستند و شناخته می شوند. در تعاريف ملت و مردم از ديد ناسيوناليسم آگاه ايرانی مردم نسل كنونی هستند كه در مقطع زمانی اكنون می زيند و سلسله ناگسستنی از پيوند مردم را كه از گذشته تا حال و آينده ايجاد می شود را ملت گويند. ۴- آرمان خواهی : مجموعه اهداف و آمالی كه بر اساس يك نهضت فكری دنبال می شود. مثلا استقرار حاكميت ملی از اهداف ناسيوناليسم و لذا آرمان محسوب می شود.آرمان خواهی موجب سه صفت ارزشمند در ملت و مردم می شود: الف: درك مسئوليت . ب: انظباط. ج: ايثار . ۵- زندگی : تبلور زيست است در شكل آرمان خواهی. به ديگر عبارت آرمان خواهی حد فصل مابين زيست و زندگی است. زيست و زنده بودن مشترك تمام موجودات و جانداران و زندگی ويژه انسان آرمان خواه است. ﴿ زندگی زنده بودن نيست ؛ زنده بودن زندگی می خواهد ﴾. ۶- حاكميت ملی : تبلور اراده ملت در تعيين و سمت دادن به سرنوشت خويش و گند زدايی جامعه از اراده - عناصر خودكامه را گويند. اين حاكميت تاريخی و جغرافيايی و اجتماعی به مثابه حقی تجزيه ناپذير است. ۷- ميهن : زادگاه و خاستگاه شكل گيری و رشد تاريخ يك ملت است. ۸- كشور: يك تاسيس سياسی است كه با مرز های بين المللی و سياسی تعيين می شود. ﴿ پايان بخش نخست ﴾ \|+\| نوشته شده توسط آريوبرزن در پنجشنبه 27 اردیبهشت1386 \|


	آزادی خدايا كی دگر....... در اين شبها كه تاريكی چو هول گور سنگين است ندارد هيچكس حق سخن گفتن مگر با گريه يا نجوا كه زندانی از اين حال و هوا ديوانه خواهد شد و چندين بند و در هر بند چندين دخمه تنها ودر هر دخمه يك بندی كه شبهايش بلند و ساكت و آرام و غمگين است و می پرسد خدايا كی مگر اين دخمه ها ويرانه خواهد شد و نظمی نو بر اين ويرانه ها بنياد می گردد. نمی داند چه می زايد زمان در پشت اين ديوار بی فرياد نمی داند حوادث يا خبرها را كه ممنوع است بر زندانيان هرگونه آگاهی و حتی آگهی از سرنوشت خويش و آن را چشم می بندند در ديدار با مستنطق و استنطاق و استنطاق و استنطاق و فحش و سيلی و شلاق. خدا يا كی دگر اين شوربخت آزاد می گردد؟ خدا يا كی دگر اين ناله ها فرياد می گردد؟ خدايا كی بشر آزاد از اين بيداد می گردد؟ ﴿فرزين﴾ \|+\| نوشته شده توسط آريوبرزن در پنجشنبه 6 اردیبهشت1386 \|